ଏ ପ୍ରଶ୍ନ ପଶ୍ଚାଦରେ ଥିବା ଅସଲ ପ୍ରଶ୍ନଟି ହେଉଛି ସ୍ରଷ୍ଟାର ଅହମିକା / ଆମେ ଏହାକୁ ଏକ ବ୍ରୁହତ୍ତର ଦ୍ରୁଷ୍ଟି କୋଣରୁ ଦେଖିବା / ଭାରତୀୟ କାବ୍ୟ ପରଂପରାରେ ସ୍ରଷ୍ଟାଂକୁ ଈଶ୍ବର କୁହାଯାଏ / ଜଣେ ସ୍ରଷ୍ଟା ଭିତରେ ଈଶ୍ବରଂକ ମହନିୟତା ଓ ଉଦାର ପଣ ରହିବା ଉଚିତ/ ତା ସହିତ ରହିଥାଏ ଗର୍ଭବେଦନା/ ବେଦନାରୁ ସ୍ରୁଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା କ୍ରୁତିଟି କେତେ ପବିତ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ତାହା ସେହି କ୍ରୁତିଟିହିଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥାଏ/ସତ୍ୟ,ସୌନ୍ଦଯ୍ବ ଓ ପବିତ୍ରତା କ୍ରୁତିଟିକୁ ପରିଚୟ କରାଇଲେ ସ୍ରଷ୍ଟା ସ୍ବତଃ ଯଶ ଅର୍ଜନ କରିଥାନ୍ତି/ ଯେଉଁ ସ୍ରଷ୍ଟା ଏହାକୁ ଅବଧାରଣ କରିନପାରି କେବଳ ଯଶ ପ୍ରାର୍ଥୀ ହୁଅନ୍ତି ତାଂକ କଥା ନ କହିବା ଭଲ/ ବେଦରୁ ବିନୋଦ ନାୟକଂକ ଗ୍ରାମପଥ ପର୍ଯନ୍ତ ଅଥବା ଅର୍ପଣା ମହାନ୍ତି------ଏହି ପରଂପରା ୠଧ୍ଧିମଂତ/ ଈଶ୍ବରୀୟ ଅନୁଭବ ଥିଲେ ସ୍ରୁଷ୍ଟି ନିକଟରେ ସ୍ରଷ୍ଟା ନିମିତ୍ତ୍ ମାତ୍ର - ନଚେତ ଅହମିକାହିଂ ଅବଶିଷ୍ଟ/
ଏ ସଂପର୍କରେ ମୋର ଅବବୋଧ ଭିନ୍ନ/ ଭାରତୀୟ ସାହିତ୍ୟକୁ ଆମେ ଏବେବି କଲୋନିଆଲ ଦ୍ରୁଷ୍ଟିଭଂଗୀରେ ଦେଖୁଛେ/ ବାସ୍ତବରେ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ କବିତା ଭାରତୀୟ ହୁଏ ନାହିଁ, ଆର୍ନ୍ତଜାତୀୟ ହୋଇଯାଏ/ ତେବେ ଗୋଟିଏ ଜାତିର ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷର ଅନୁଭବ ଯାହା ସଂସ୍କ୍ର୍ତତି ମଧ୍ଯରେ ଛପି ରହିଛି ତାହା ନିଜ ଭାଷାରେ ଜେତେ ସହଜ ଓ ବୋଧଗମ୍ୟ ହୋଇ ପ୍ରକାଶ ପାଏ---ତାହା ଅନୁବାଦରେ ସଂଭବ ନୁହେଁ/ ମୁଁ ଅନୁବାଦ ବିରୋଧି ନୁହେଁ/ ଏବେ ଆପଣଂକ ଏକ କବିତାକୁ ଉଦାହରଣ ନେବା/ ଆପଣଂକ ଏକ ଓଡିଆ କବିତା ଯେତେବେଳେ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ଅନୁବାଦ ହୋଇ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା ମୁଁ ସେ କବିତା ମଧ୍ଧରେ ଆଉ ଏକ ନୂତନ କବିତା ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲି/ ଆପଣ ଓ ଅନୁବାଦକଂକ ମିଳିତ ଭାବନା ନେଇ ସେ କବିତାଟି ଏକ ନୂତନ ଶିଖରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲା/ ଏଣୁ ଅନୁବାଦ ହ୍ବାରା ଯଦି ଓଡିଆତ୍ବ ନଷ୍ଟ ହେଲା ---ତେବେ ବରଂ ଆମେ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ କବିତା ଲେଖିବା ଉଚିତ--ଯାହା ଜୟଂତ ମହାପାତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ କିଛି ଓଡିଆ କବି କରୁଛନ୍ତି/ ଭାଷାକୁ ଅଦ୍ୟାପି ଆମେ ସଂସ୍ର୍କୁତି ଓ ଅସ୍ମିତାର ଅନନ୍ୟ ସଂପଦ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିନାହୁଂ/ ଯେଉଁଦିନ ଆମେ ସଚେତନ ହେବା ସେ ଦିନ ଓଡିଆ ସାହିତ୍ୟ ନୂତନ ଶିଖରକୁ ଉପନୀତ ହେବ/ ଏ ସଂର୍ପକରେ ମୁଂ ଦୁଇଟି ଅନବଦ୍ୟ ଉପନ୍ୟାସର ଉଦାହରଣ ଦେବି/ ପ୍ରତିଭା ରାୟଂକ ଯାଂଗ୍ୟସେନୀ ଓ ଗୋପୀନାଥ ମଂହାନ୍ତିକ ପରଜା ବା ଫକୀରମୋହନଂକ ଛ ମାଣ ଆଠଗୁଂଠ/ ଏମାନେ ଭାରତୀୟ ସୀମା ଡେଇଁ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଜଗତରେ ଚର୍ଚିତ ହେଉଛନ୍ତି/ ଏବେ ଇଂରାଜୀରେ ଏକ ଗ୍ରଂଥ ପଢୁଥିଲି ଯେଉଁଥିରେ ଫକିରମୋହନଂକୁ ମାର୍କେଜଂକ ସହ ତୁଳନାମ୍ତକ ଆଲୋଚନା କରାଜାଇଛି/ ଭାଷା ସାର୍ବଜନିନତାର ପ୍ରତିବଂଧକ ନୁହେଁ/ ତେବେ ଅନୁବାଦ ସାହିତ୍ୟକୁ ବିଶ୍ବ ସମାଜ ଆଗରେ ଅଧିକ ପ୍ରସାରିତ କରିବ ଏଥିରେ ଦ୍ବିମତ ନାହିଁ/ ଏ ସଂପର୍କରେ ଅଧିକ ସଚେତନତା ପ୍ରକାଶ ପାଇଲାଣି/ ଯେଉଁମାନଂକ ପାରର୍ଦଶିତା ଅଛି ସେମାନଂକୁ ଅଧିକ ସକ୍ରିୟ ହେବାର ସମୟ ଆସିଯାଇଛି
No comments:
Post a Comment