ଏକଦା ନାଟ୍ୟକାର ରମେଶ ପ୍ରସାଦ ପାଣିଗ୍ରାହୀଙ୍କ  ସମ୍ପର୍କରେ ଶ୍ରେଣୀ ଗୃହରେ ପଢ଼ାଇବା ନିମିତ୍ତ ପାଠ ସଂଗ୍ରହ ବେଳେ ଯଥେଷ୍ଟ ତଥ୍ୟ ମୋର ହସ୍ତଗତ ହୋଇପାରିନଥିଲା. ଏପରିକି ଡ଼କ୍ଟର ପାଣିଗ୍ରାହୀଙ୍କୁ ପଚାରିବାରେ ସେ ତାଙ୍କ ୱେବସାଇଟକୁ ଯିବା ପାଇଁ କହିଥିଲେ.ତାହା ମଧ୍ୟ ମୋତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେଇନଥିଲା.ଏବେ ଟିକିଲି ବାବୁ ସମ୍ପାଦିତ 'ପ୍ରଜନମ' ପତ୍ରିକାଟି ମୋର ହସ୍ତଗତ ହୋଇଛି,ସେଥିରେ ମହା ନାଟକର ମହାନାୟକ ପ୍ରଫେସର ରମେଶ ପ୍ରସାଦ ପାଣିଗ୍ରାହୀଙ୍କୁ ପ୍ରଚ୍ଛଦ ନାୟକ କରାଯାଇ ତାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ବିସ୍ତୁତ ତଥ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଛି.ଏହା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପାଠକ,ପ୍ରଶଂସକ,ଗବେଷକ ଛାତ୍ର ଓ ଅଧ୍ୟାପକ ମାନକ ନିମିତ୍ତ ଏକାନ୍ତ ଉପାଦେୟ.ସମ୍ପାଦକ ଶ୍ରଧେୟ ଟିକିଲି ବାବୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବି ଏ ଚେଷ୍ଟା ଅବ୍ୟାହତ ରହୁ.ଆମ ସମୟର ସକ୍ରିୟ ପ୍ରଥିତ ୟଶା ଲେଖକଙ୍କ ଅନାଲୋଚିତ ଦିଗ ଓ ତଥ୍ୟକୁ ପାଠକ ନିକଟରେ ପହଂଚାଇବାରେ କୁଣ୍ଠା ନକରନ୍ତୁ.ତାଙ୍କ ଟିମକୁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଓ ଅନେକ ଶୁଭ କାମନା.ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ଖ୍ୟାତିନାମା ଲେଖଙ୍କ ଗଳ୍ପ,କବିତା ଓ ମାତାମତରେ ପତ୍ରିକାଟି ହୋଇଛି ଆକର୍ଷଣୀୟ.

ଲେଖକଙ୍କୁ ଇଶ୍ଵର କହିବା ପ୍ରାଚ୍ୟ ସାହିତ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ ଦିଗ. ଲେଖକର ନିଜସ୍ଵ ପୃଥିବୀଟି ଥାଏ.ସେଥିରୁ ସେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପୃଥିବୀ ସୃଜି ସେ ତା ପାଠକ ପାଖରେ ଥୁଏ.ଏହି ପୃଥିବୀ ଶବ୍ଦ ମାଧ୍ୟମରେ ନିର୍ମିତ ହୁଏ.ଯଦି ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ପାଠକ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ନପାଏ ପାଠକ ପାଇଁ ସେ ପୃଥିବୀ ଅବୋଧ୍ୟ ହୋଇଯାଏ.ସଚରାଚର ତାହାହିଁ ଘଟେ.ଲେଖକ ତାର ଚରିତ୍ର ଓ ଘଟଣା ମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଶବ୍ଦର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧାଇ ଥାଏ ତାହାକୁ ବୁଝିବାକୁ ପାଠକ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଥାଏ.ତାହାର କାରଣ ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ପ୍ରତିପାଦକ ଶକ୍ତି ଅବବୋଧର ଦୂରତ୍ବ.ବିଶିଷ୍ଟ କଥାକାର ମନୋଜ ପଣ୍ଡା ଏବେ ଏକ ପୁସ୍ତକ ଲେଖିଛନ୍ତି-'ଶବଦ ଶସ୍ୟ'-ସେଥିରେ ସେ ନିଜ ସାହିତ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ଗୁଡିକର ବ୍ୟାପକତାକୁ ବ୍ୟାଖାନା କରିଛନ୍ତି.ପ୍ରତେକ ଶବ୍ଦର ଐତିହ୍ୟ ଅଛି.ଶବ୍ଦ ଓ ଭାଷାହିଁ ଗୋଟିଏ ଜାତିର ପ୍ରାଚୀନତା ଓ ଐତିହ୍ୟକୁ ଵ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥାଏ.ଶବ୍ଦଗୁଡିକୁ ଭାଙ୍ଗି ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଓ ବ୍ୟାପକତାକୁ ଚିନ୍ହି ସମାଜ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହ ତାକୁ ଯୋଡିବା ଉତ୍ତର ଆଧୁନିକତାର ପ୍ରମୁଖ ଗୁଣ.ଦୁଇଦିନ ତଳେ କବି ବିପିନ ନାୟକ ଚୁଲି ନାମରେ ଏକ ମାରାତ୍ମକ କବିତା ଫଂସବୂକରେ ପୋଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି,ଯେଉଁଠି ଶବ୍ଦମାନଙ୍କ ଅର୍ଥ ପ୍ରସାରୀ କ୍ଷମତାକୁ ସେ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିଛନ୍ତି.ଉତ୍ତର ଆଧୁନିକତାର ପ୍ରମୁଖ ଦାର୍ଶନିକ ଲିୟତାଡ଼ ଏହାକୁ ଭାଷା ଖେଳ ଭାବରେ ନାମିତ କରିଛନ୍ତି.ଆମର ଶବ୍ଦମାନେ ଆମ ଅବବୋଧକୁ କେତେ ସଫଳ ଭାବରେ ଅଵଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି ଓ ତାହା ଅନ୍ୟ ନିକଟକୁ ଅନୁରୂପ ଭାବରେ ପହଞ୍ଚାଏ ପାରନ୍ତି,ତାହାକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ହେଉଛି ଏହି ଭାଷା ଖେଳ.ଉତ୍ତର ଆଧୁନିକର ଏହି ଦର୍ଶନକୁ ମନୋଜ ବାବୁ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟକୁ ଆଣିଥିବାରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଉଛି.

ଭାଇ ! ପଶ୍ଚିମା ପୂଜା ସଂଖ୍ୟାରୁ ' ନଜ/ନଜ/ ନଚିକେତା ' ପଢ଼ିଲି. ଆପଣଙ୍କ ବେଲାଲାସେନ ଉପନ୍ୟାସର ଏହା ପରିବଢ଼ିଷ୍ଣୁ ଅଂଶ ପରି ମନେହେଲା.ଏହି ଉପନ୍ୟାସରେ ଆପଣଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଉପସ୍ଥାପନା କୌଶଳ ଅଧିକ ଶାଣିତ.ଛାତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନ ଗଣ ଜୀବନକୁ କିପରି ପ୍ରଭାବିତ କରେ ତାହା ଓଡ଼ିଆ କଥାସାହିତ୍ୟରେ ପ୍ରାୟତ ନାହିଁ,ୟହ ଅଛି କଳ୍ପନା ମାତ୍ର.ଅଶୋକ ମାନମୁ ଚରିତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଜୟପ୍ରକାଶ ଉଜ୍ଜଳ ଭାବେ ଅଭିମନ୍ତ୍ରିତ.ସାମ୍ୟବାଦୀ ଦର୍ଶନର ଭାରତୀୟ ବିଫଳତାର ଗାଥା ଆପଣଙ୍କ ଉପନ୍ୟାସରୁ ପାଇବି ବୋଲି ଆଶା କରେ.ସମାଜ,ସଂସ୍କୃତି ଓ ସାହିତ୍ୟର ପୂନର୍ବ୍ୟଖାନ ଆରଂଭ ହୋଇଥିବା ସମୟରେ ଆପଣଙ୍କ ଏ ଉପନ୍ୟାସ ଅଧିକ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକ ହୋଇଉଠିବା. ଅନେକ ଶୁଭ କାମନା ସହ.

ଜୀବନ ସ୍ରୋତ ଠିକ କଳ କଳ ଗୀତିମୟ ସ୍ରୋତସ୍ଵିନୀ ପରି. ସମତଳରେ ସଙ୍ଗୀତ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏନା,ହୁଏ ଉତଥାନ ପତନରେ.ଏହା ନଥିଲେ ଜୀବନ ସଙ୍ଗୀତମୟ ହୁଏନା.ଗତକାଲି ଥିଲା ସେମିତି ସଙ୍ଗୀତମୟ ଯାହା ବହୁଦିନ ୟାଏଁ ମୋତେ ଆଚ୍ଛନ କରିବ .ଦୀପାବଳୀର ରଙ୍ଗଭରା ଆଲୋକରେ ସେ ସଙ୍ଗୀତ ମୋତେ କେବଳ ତନ୍ମୟ କରିନାହିଁ,ପକ୍ଷୀଟିଏ ହୋଇ ଉଡାଣ ଆରମ୍ଭ କରିଛି.ଦୀପାବଳୀର ଅନେକ ଅନେକ ଶୁଭକାମନା.କାଳିମା ହଟିଯାଉ  ରଙ୍ଗ ଆଲୋକ ହୃଦୟରେ ରାଜତ୍ବ କରୁ.

ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣ ବାବୁ! ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଟାଇମଲାଇନରେ ଦେବା ଉଚିତ ମାନେ କରୁଛି.ମୁଁ ,ହୀରଣ୍ମୟୀ ଓ ସଦାନନ୍ଦ ତ୍ରିପାଠୀ ୨୦୧୪ରେ ବିଚାରକ ଥିଲୁ. ସେଇ ସଂଖ୍ୟାରେ ମୁଁ ଆଶଙ୍କା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲି ଯେ କିଶୋରମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ଏପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଗଳ୍ପ ସାଧାରଣାତ୍ତ ଆଶା କରାୟାଇନଥାଏ,ଯଦି ସେମାନେ ଏହି ଉଦ୍ୟମ ଜାରି ରଖନ୍ତି ତେବେ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ସମୃଢ୍ଢ ହେବ.ଶାଶ୍ଵତ ମିଶ୍ର, ସୋନାଲୀ ମାଦେଲି,ଶ୍ରୀକାନ୍ତ ବାରିକ,ଚିରଞ୍ଜିତ କୁମାର ବେହେରା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସାହିତ୍ୟରେ ସକ୍ରୀୟ ଅଛନ୍ତି,ତେବେ ଅବଦାନ ଆଶାନୁରୂପ ନୁହେଁ.ଏହାର ଅନେକ କାରଣ ଥାଇପାରେ.କଥା ପୁରସ୍କାର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରତିଭାବାନ କଥାକାରଙ୍କ ମିଳୁଛି,ପରବର୍ତୀ ପର୍ୟାୟରେ ସେମାନେ ଆଶାନୁରୂପ ଲେଖିନପାରିବା ସେମାନଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସମସ୍ୟା ହେତୁ ହୋଇପାରିଥାଏ.ତେବେ ୧୯୮୦ରୁ ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ ଓ ଭାରତ ସହ ବିଶ୍ଵ ଗଳ୍ପ ସାହିତ୍ୟ ସହ ମୋର ଘନିଷ୍ଟ ସମ୍ପର୍କ. ଓଡ଼ିଆ କଥାଶିଳ୍ପୀ ମାନଙ୍କୁ ନେଇ ମୁଁ ବହୁତ ଗର୍ବ କରେ.ନିକଟରେ ଶାନ୍ତନୁ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କୁହୁକ ବାସ୍ତବତା ଶୈଳୀ କିପରି ମାର୍କବୱେଜଙ୍କ ଶୈଳୀ ଠାରୁ ନ୍ୟୂଉନା ନୁହେଁ ତାହା ଏକ ସଭାରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲି.ନବପ୍ରତିଭା ମାନେ ଯତ୍ନଶୀଳ ହେଲେ ଓ ବିଶ୍ଵ ସାହିତ୍ୟ ସମ୍ପର୍କରେ ସଚେତନ ହେଲେ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧ ହେବ.ପ୍ରସଙ୍ଗଟି ଉପସ୍ଥାପନା କରିଥିବାରୁ କୃତଙଜ୍ଞତା.ମୁଁ ଦେବୀପ୍ରସାଦ,ବିବେକାନନ୍ଦ,ସ୍ବଦେଶ,ଶୁଭ୍ରାଂଶୁ ଆଦିଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବି,ଦୟାକରି ତୁମେ ଗଳ୍ପ ଲେଖିବା ଜାରି ରଖିବ,ତୁମେମାନେ ଅଦ୍ଦୀତ୍ତୀୟ ପ୍ରତିଭାଧିକାରୀ.ତୁମଠାରୁ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ବହୁ କିଛି ଆଶା କରୁଛି.