ଆୟତ ନୟନେ ଅୟୁତ ସପନ
ଅଣାୟତ୍ତ କରେ ମୋତେ
ଦିବସ ରଜନୀ ନମାନି ସଜନୀ
ଶର ମାରେ ଅବିରତେ
କେମନ୍ତ ସେ ଆଖି, ଘୁମନ୍ତ ରଜନୀ
ଆଡେଇ ଦେଇ ସେ ଆସେ
ବାତାୟନ ଭେଦି ବାତ୍ୟା ପରି ସଖି
ସଂଭ୍ରମ ଉଡ଼ାଇନିଏ
ଯେତେ ଟାଳ ଟୁଳ ନ ମାନେ ତ ସଖି
ମନରେ ସପନ ବୁଣେ
ରାତି ଅଧଟାରେ ପାଗଳ ଭଅଁର
ପରି ଚାରିପାଖେ ବୁଲେ
କେମନ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣିବି ସେ ଆଖିର ଭାଷା
ଭାଷା ମୋର ଅଂଟେ ନାହିଁ
ପାଗଳ ଭଅଁର ଯେସନେ କାଟଇ
ପଦୁଅଁ ଭିତରେ ରାତି
ସଖି ମୋର ପ୍ରୀତି ତୁମ ସହ ରତି
ଜୀବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାପ୍ତି
ଅମରାବତୀର ଅମୃତ ସମ
ଅନିର୍ବଚନୀୟ ପ୍ରାପ୍ତି ସେତ
ଆୟତ ନୟନେ ଅୟୁତ ବର୍ଷର
ଗାଉଅଛି ପ୍ରୀତି ଗୀତ
ସେ ଗୀତ ଶୁଣି ଜୀବନ ନଉକା
ତୁମ ତୀରେ ଭାସୁଥାଏ
ତୁମେ ମୋ ଅତୀତ
ବର୍ତମାନ ପୁଣି
ଭବିଷ୍ୟର ସାଥେ ସାଥେ
ତୁମ ବିନା ଜୀବ-ରଥ ନ ଚାଲଇ
ତୁମେ ସାରଥି, ଜୀବନ ରଥେ .
