ବୈଶ୍ରବଣୀ 2009ରେ ପ୍ରକାଶିତ ଓ ପରେ ଓଡିଶା ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେହେଁ ମୁଁ ପଢିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇନଥିଲି.ଏଣୁ ବୋଧହୁଏ ବୈଶ୍ରବଣୀ ମମତାଂକ ହାତରୁ ମୋ ପାଖକୁ ସ୍ବ ଦେହେରେ ଆସି ମୋ ଚେତନାର ପ୍ରହାରକୁ ଅପେଖ୍ୟା କରିଥିଲା ମୋ ଭିତର ପାଠକୀୟତା.ବାସ୍ତବରେ ଏହା ଏକ ଉପନ୍ୟସ ନା ଏକ ଉଛ୍ବାସ.କେଉଁ ଜଗତକୁ ନିଜ ସତ୍ତାକୁ ଉନ୍ନିତ କଲେ ଏପରି ଏକ ଅନବଦ୍ୟ ପ୍ରେମ ଗାଥାଟିଏ ନିଃସଂକୋଚରେ ଗାଇହୁଏ.ଭାରତୀୟ ବୃହତ କଥା ପରଂପରାରେ ଜଣେ ଅଣନାୟିକାକୁ ନାୟିକା କରିବା ସହ ଜଣେ ପ୍ରେମତଲ୍ଲିନା ନାରୀର ବେଦନାକୁ ବୁଝିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଥିବା ମହାକବି ବାଲ୍ମିକୀକୁଂ ଅତିକ୍ରମ କରି ପ୍ରେମର କାଳଜୟୀ ଆଲେଖ୍ୟ ଆଂକିବା ଏକ ସାଧାରଣ ସାହିତ୍ୟ କର୍ମ ନୁହେଁ.ପ୍ରେମ,ପ୍ରକୃତି,ସଂସ୍କାର,ପୌରୁଷ,ସୌନ୍ଦର୍ଯ ଚର୍ଯା,ଦେବ-ଆସୁରୀୟ-ମାନବୀୟ ଗୁଣବଳୀର ଗଭୀର ଅବବୋଧହିଁ ଏପରି କ୍ଲାସିକଟିଏକୁ ନିର୍ମାଣ କରିବା ନିମିତ୍ତ ରାସ୍ତା ଦେଖାଏ.ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷର ଭାରତୀୟ ପରମ୍ପରା ଓ ବିଶ୍ବାସକୁ ବେଖାତିର କରି ଈଶ୍ବରତ୍ବ ପ୍ରାପ୍ତି ନିମିତ୍ତ ପ୍ରେମ ତଲ୍ଲୀନା ନାରୀକୁ ଆଗ୍ରାହ୍ୟ କରିବା ପଶ୍ଚାଦରେ ରାମଂକ ମହନୀୟତ୍ତାକୁ ଗ୍ଲାନିମୟ ଭାବରେ ଚିତ୍ରିତ କରି ଭାରତୀୟ ବୃହତ ପରମ୍ପରା କିପରି ଲିଂଗ ବୌଷମ୍ୟ ଆଧାରିତ ତାହାକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିପାରିଛନ୍ତି ମମତାମୟୀ.ଭାରତୀୟ ନାରୀ ବିମର୍ଶରେ ଏହା ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ-କାରଣ ଭାରତୀୟ କଥା ପରମ୍ପରାର ମର୍ଯଦାବନ୍ତ ପୁରୁଷ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ରାମଂକ ନାରୀବିଦ୍ବେଷି ଚେତନାକୁ ପ୍ରମାଣିତ କରିଛନ୍ତି ଓଔପନ୍ୟାସିକା.ଏ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ବ ଓ ବିଚାରଧାରା ଉପନ୍ୟାସର ସୌନ୍ଦର୍ଯକୁ ସମନ୍ୟତମ ଆଘାତ ଦେଇନାହିଁ.ଉପନ୍ୟାସଟି ଏକ ଅନବଦ୍ୟ ପ୍ରେମ କାବ୍ୟ.ଗଦ୍ୟ ଏଠାରେ କବିତାମୟ.କଲ୍ପନା,ପ୍ରକୃତି ଓ ସ୍ବପ୍ନ ଉପନ୍ୟାସଟିକୁ କାବ୍ୟିକତାରେ ଭରିଦେଇଛନ୍ତି.ଜଣେ ପ୍ରେମ ତଲ୍ଲିନା କବିହିଁ ଏପରି କାଳଜୟୀ ଗଦ୍ୟ କାବ୍ୟ କ୍ଲାସିକଟିଏ ସର୍ଜନା କରିପାରେ.ଭାରତୀୟ କଥାସାହିତ୍ୟରେ ଏହି ଉପନ୍ୟାସଟି କେବେ ଚର୍ଚିତ ହେବ ତାହା ପଢିବାକୁ ଅପେଖ୍ୟା କଲି.