ନାତିଖୁଦ୍ର ବୀଜଟିରେ ଲୁଚିଥାଏ ଅସରନ୍ତି ଆଶା

ମାଟିରୁ ଆକାଶକୁ ଲଟେଇ ଯିବାର ନିଶା

ଠିକ ସେଇପରି ତୁମେ

ପଲ୍ଲବିତ ହୋଇଯାଅ ଶରୀରରେ ଅସରନ୍ତି ଫୁଲ

ବିଚିଂଦିଅ ପୃଥିବୀରେ ଅସରନ୍ତି ପ୍ରୀତିର ପୁଲକ

କେତେବେଳେ ମା ପୁଣି ସଂଗେ ସଂଗେ ଝୁଅ

ମମତାର ସୁଅ ହୋଇ ପ୍ଲାବୁଥାଅ ଏ କୁଳ ସେ କୂଳ