ନାତିଖୁଦ୍ର ବୀଜଟିରେ ଲୁଚିଥାଏ ଅସରନ୍ତି ଆଶାମାଟିରୁ ଆକାଶକୁ ଲଟେଇ ଯିବାର ନିଶାଠିକ ସେଇପରି ତୁମେପଲ୍ଲବିତ ହୋଇଯାଅ ଶରୀରରେ ଅସରନ୍ତି ଫୁଲବିଚିଂଦିଅ ପୃଥିବୀରେ ଅସରନ୍ତି ପ୍ରୀତିର ପୁଲକକେତେବେଳେ ମା ପୁଣି ସଂଗେ ସଂଗେ ଝୁଅମମତାର ସୁଅ ହୋଇ ପ୍ଲାବୁଥାଅ ଏ କୁଳ ସେ କୂଳ