ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣ ବାବୁ! ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଟାଇମଲାଇନରେ ଦେବା ଉଚିତ ମାନେ କରୁଛି.ମୁଁ ,ହୀରଣ୍ମୟୀ ଓ ସଦାନନ୍ଦ ତ୍ରିପାଠୀ ୨୦୧୪ରେ ବିଚାରକ ଥିଲୁ. ସେଇ ସଂଖ୍ୟାରେ ମୁଁ ଆଶଙ୍କା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲି ଯେ କିଶୋରମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ଏପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଗଳ୍ପ ସାଧାରଣାତ୍ତ ଆଶା କରାୟାଇନଥାଏ,ଯଦି ସେମାନେ ଏହି ଉଦ୍ୟମ ଜାରି ରଖନ୍ତି ତେବେ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ସମୃଢ୍ଢ ହେବ.ଶାଶ୍ଵତ ମିଶ୍ର, ସୋନାଲୀ ମାଦେଲି,ଶ୍ରୀକାନ୍ତ ବାରିକ,ଚିରଞ୍ଜିତ କୁମାର ବେହେରା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସାହିତ୍ୟରେ ସକ୍ରୀୟ ଅଛନ୍ତି,ତେବେ ଅବଦାନ ଆଶାନୁରୂପ ନୁହେଁ.ଏହାର ଅନେକ କାରଣ ଥାଇପାରେ.କଥା ପୁରସ୍କାର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରତିଭାବାନ କଥାକାରଙ୍କ ମିଳୁଛି,ପରବର୍ତୀ ପର୍ୟାୟରେ ସେମାନେ ଆଶାନୁରୂପ ଲେଖିନପାରିବା ସେମାନଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସମସ୍ୟା ହେତୁ ହୋଇପାରିଥାଏ.ତେବେ ୧୯୮୦ରୁ ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ ଓ ଭାରତ ସହ ବିଶ୍ଵ ଗଳ୍ପ ସାହିତ୍ୟ ସହ ମୋର ଘନିଷ୍ଟ ସମ୍ପର୍କ. ଓଡ଼ିଆ କଥାଶିଳ୍ପୀ ମାନଙ୍କୁ ନେଇ ମୁଁ ବହୁତ ଗର୍ବ କରେ.ନିକଟରେ ଶାନ୍ତନୁ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କୁହୁକ ବାସ୍ତବତା ଶୈଳୀ କିପରି ମାର୍କବୱେଜଙ୍କ ଶୈଳୀ ଠାରୁ ନ୍ୟୂଉନା ନୁହେଁ ତାହା ଏକ ସଭାରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲି.ନବପ୍ରତିଭା ମାନେ ଯତ୍ନଶୀଳ ହେଲେ ଓ ବିଶ୍ଵ ସାହିତ୍ୟ ସମ୍ପର୍କରେ ସଚେତନ ହେଲେ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧ ହେବ.ପ୍ରସଙ୍ଗଟି ଉପସ୍ଥାପନା କରିଥିବାରୁ କୃତଙଜ୍ଞତା.ମୁଁ ଦେବୀପ୍ରସାଦ,ବିବେକାନନ୍ଦ,ସ୍ବଦେଶ,ଶୁଭ୍ରାଂଶୁ ଆଦିଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବି,ଦୟାକରି ତୁମେ ଗଳ୍ପ ଲେଖିବା ଜାରି ରଖିବ,ତୁମେମାନେ ଅଦ୍ଦୀତ୍ତୀୟ ପ୍ରତିଭାଧିକାରୀ.ତୁମଠାରୁ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ବହୁ କିଛି ଆଶା କରୁଛି.
No comments:
Post a Comment