ଲେଖକଙ୍କୁ ଇଶ୍ଵର କହିବା ପ୍ରାଚ୍ୟ ସାହିତ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ ଦିଗ. ଲେଖକର ନିଜସ୍ଵ ପୃଥିବୀଟି ଥାଏ.ସେଥିରୁ ସେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପୃଥିବୀ ସୃଜି ସେ ତା ପାଠକ ପାଖରେ ଥୁଏ.ଏହି ପୃଥିବୀ ଶବ୍ଦ ମାଧ୍ୟମରେ ନିର୍ମିତ ହୁଏ.ଯଦି ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ପାଠକ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ନପାଏ ପାଠକ ପାଇଁ ସେ ପୃଥିବୀ ଅବୋଧ୍ୟ ହୋଇଯାଏ.ସଚରାଚର ତାହାହିଁ ଘଟେ.ଲେଖକ ତାର ଚରିତ୍ର ଓ ଘଟଣା ମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଶବ୍ଦର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧାଇ ଥାଏ ତାହାକୁ ବୁଝିବାକୁ ପାଠକ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଥାଏ.ତାହାର କାରଣ ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ପ୍ରତିପାଦକ ଶକ୍ତି ଅବବୋଧର ଦୂରତ୍ବ.ବିଶିଷ୍ଟ କଥାକାର ମନୋଜ ପଣ୍ଡା ଏବେ ଏକ ପୁସ୍ତକ ଲେଖିଛନ୍ତି-'ଶବଦ ଶସ୍ୟ'-ସେଥିରେ ସେ ନିଜ ସାହିତ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ଗୁଡିକର ବ୍ୟାପକତାକୁ ବ୍ୟାଖାନା କରିଛନ୍ତି.ପ୍ରତେକ ଶବ୍ଦର ଐତିହ୍ୟ ଅଛି.ଶବ୍ଦ ଓ ଭାଷାହିଁ ଗୋଟିଏ ଜାତିର ପ୍ରାଚୀନତା ଓ ଐତିହ୍ୟକୁ ଵ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥାଏ.ଶବ୍ଦଗୁଡିକୁ ଭାଙ୍ଗି ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଓ ବ୍ୟାପକତାକୁ ଚିନ୍ହି ସମାଜ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହ ତାକୁ ଯୋଡିବା ଉତ୍ତର ଆଧୁନିକତାର ପ୍ରମୁଖ ଗୁଣ.ଦୁଇଦିନ ତଳେ କବି ବିପିନ ନାୟକ ଚୁଲି ନାମରେ ଏକ ମାରାତ୍ମକ କବିତା ଫଂସବୂକରେ ପୋଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି,ଯେଉଁଠି ଶବ୍ଦମାନଙ୍କ ଅର୍ଥ ପ୍ରସାରୀ କ୍ଷମତାକୁ ସେ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିଛନ୍ତି.ଉତ୍ତର ଆଧୁନିକତାର ପ୍ରମୁଖ ଦାର୍ଶନିକ ଲିୟତାଡ଼ ଏହାକୁ ଭାଷା ଖେଳ ଭାବରେ ନାମିତ କରିଛନ୍ତି.ଆମର ଶବ୍ଦମାନେ ଆମ ଅବବୋଧକୁ କେତେ ସଫଳ ଭାବରେ ଅଵଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି ଓ ତାହା ଅନ୍ୟ ନିକଟକୁ ଅନୁରୂପ ଭାବରେ ପହଞ୍ଚାଏ ପାରନ୍ତି,ତାହାକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ହେଉଛି ଏହି ଭାଷା ଖେଳ.ଉତ୍ତର ଆଧୁନିକର ଏହି ଦର୍ଶନକୁ ମନୋଜ ବାବୁ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟକୁ ଆଣିଥିବାରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଉଛି.
No comments:
Post a Comment